Mijn overgrootvader. Hoewel de vooruitgang om hem heen razendsnel ging, besloot Daniël, na de dood van zijn vader, opnieuw een trekschuitdienst op te zetten tussen Saaksum (via Ezinge en Hoogkerk) en Groningen. Ondanks dat stoomboten, stoomtreinen en de eerste automobielen de trekschuit links en rechts inhaalden, koos Daniël voor het vertrouwde pad van de trekschuit. Dit was immers wat hij altijd had gekend en vaders vak leek de beste, misschien wel de enige, keuze. 

In juli 1898 ontdekte ik in het Nieuwsblad van het Noorden twee advertenties voor de tijdelijke huur van een trekschuit of dichte farrie, met een capaciteit van ongeveer 30 ton, "voor de duur van hoogstens vier maanden". In de advertenties werd verzocht om brieven met prijsopgaven en afmetingen onder nummer in te dienen. Opmerkelijk is dat er geen namen, locaties of andere details werden vermeld. Hierdoor blijft het een raadsel of Daniël hierachter zit. Dit lijkt vreemd, want waarom zou men brieven onder nummer aanvragen? En waarom zou men een huurperiode van slechts vier maanden overwegen, terwijl de eigenaar op het punt staat om een nieuwe onderneming te starten? Als je een nieuwe route lanceert, waarom dan al deze moeite als je er over vier maanden alweer mee stopt? Waarschijnlijk staan deze aanbiedingen los van elkaar. Sowieso is de gevraagde trekschuit aanmerkelijk kleiner dan de gevraagde 30 ton.

De trekschuit had een capaciteit van 12 personen, wat betekent dat deze ongeveer de helft kleiner moet zijn geweest dan de trekschuit (22 ton en 25 personen) die zijn vader, samen met zijn oom, bezat voor de veerdienst tussen Ezinge en Groningen.

Toch hield de onderneming niet lang stand. Het jaar daarop verliet hij, samen met zijn gezin en al hun bezittingen, Ezinge om naar Groningen te verhuizen, waar nieuwe kansen op hen wachtten. Het gezin, bestaande uit drie jonge zonen, verliet Ezinge, met de komst van een vierde kind in de maanden na hun aankomst in de provinciale hoofdstad, hoewel dit kind slechts een kort leven beschoren was.

Het is moeilijk om precies te zeggen hoe het hem en zijn gezin verging in de grote stad. Op basis van de officiële geboorte- en overlijdensakten van zijn kinderen, kunnen we echter afleiden dat hij begon als schuitevaarder, waarna hij (tijdelijk) werkte als 'commissionair' en fabrieksarbeider. 

Volgens de Nieuwe Groninger Encyclopedie is een commissionair een vertegenwoordiger. In dit geval vertegenwoordigt de commissionair in granen, zaden en peulvruchten de boeren op de korenbeurs. De commissionair fungeert als verkoper en regelt de afrekeningen met de boer. Dit beroep werd vaak gecombineerd met dat van koren- of beurtschipper, die veel landbouwproducten vervoerde.