Post van boven | mysterieuze kaarten van mijn vader
Gr. Pa. — punt.
En ineens lagen ze daar: vier kleurrijke briefkaarten, gewoon op de deurmat. Ik raapte ze op en aanvankelijk leek er weinig bijzonders aan de hand. Totdat ik ze beter bekeek.
Alle vier gestempeld in ZWOLLE. Alle vier op 18 augustus, de verjaardag van mijn vader. Alle vier persoonlijk aan mij gericht. En alle vier voorzien van exact dezelfde uiterst uitvoerige boodschap: Gr. Pa.
Dat was het. Twee woorden — als je Gr. überhaupt een woord mag noemen — en twee punten. Weinig tekst, maar inmiddels weet ik dat weinig tekst verdacht veel vragen kan opleveren.
Want wat betekent Gr. eigenlijk? Het meest voor de hand liggende is natuurlijk groeten. Of groetjes. Maar het kan ook staan voor Groningen. Dat zou bij pa bepaald niet misstaan. Groningen. Pa. Klinkt bijna als een officiële functie. Of misschien betekent het GRRRR… Pa. Nee, dat lijkt me sterk. Hoewel…
Het geheel komt juist behoorlijk opgewekt over. Vier vrolijke kaarten uit plaatsen die allemaal op de een of andere manier verbonden zijn met zijn geschiedenis. Alsof iemand wil zeggen: Kijk jong, hier was ik ook.
En dan die postzegels. Op iedere kaart een hartje. Ho, ho. Nu wordt het wel heel emotioneel. Huizinga's en hartjes? Daar hebben we het eerder over gehad. Wij doen niet zo aan dat soort opzichtig sentiment. Wij voelen van alles, maar het hoeft natuurlijk niet meteen op een postzegel.
En toch liggen hier vier kaarten. Op zijn verjaardag verstuurd. Aan mij. Met hartjes. En ondertekend met: Gr. Pa.
Het zal toch niet…
Nee. Kom op. Mijn vader die vanuit het hiernamaals ineens een abonnement op PostNL heeft genomen? Dat zou betekenen dat de bezorging vanuit gene zijde inmiddels betrouwbaarder verloopt dan binnen Nederland.
Maar er is nóg iets: die punten. Gr. Pa. Twee stuks. Waarom? Wil hij een punt maken? Wil hij ergens een punt achter zetten? Of probeert hij juist duidelijk te maken dat er na iedere punt gewoon weer iets nieuws begint?
Misschien zoek ik er veel te veel achter. Dat kan natuurlijk ook. Maar vier kaarten, vier plaatsen, één datum, vier hartjes, steeds hetzelfde handschrift en steeds dezelfde afzender… Gr. Pa.
Er staat bijna niets.
En toch zegt het voor mijn gevoel ontzettend veel.
Dus nee, dit dossier kan nog niet dicht. Dit verdient nader onderzoek. Waar kwamen die kaarten precies vandaan? Waarom juist deze vier? Waarom Zwolle als stempelplaats? Waarom allemaal op zijn verjaardag?
En vooral: wie neemt hier nou eigenlijk wie in de maling?
Wordt vervolgd.
Punt.
Of…
misschien juist niet.
Post van boven
Vandaag lag er ineens een kaartje op de mat.
Met een hartje.
Vreemd.
Een valentijnskaart heb ik volgens mij in mijn hele leven nog nooit gehad — zucht — en uitgerekend nú besluit iemand daar verandering in te brengen.
Het is niet eens februari.
Ik raapte het kaartje op en keek naar de voorkant. Daarna draaide ik het om.
En toen werd het pas écht vreemd.
Dat handschrift…
Dat herkende ik meteen.
Maar dat kan helemaal niet.
Mijn naam stond erop. Mijn adres. Alles keurig correct. Geen postcodefout, geen verkeerde straat, niks waardoor ik mezelf nog kon wijsmaken dat PostNL gewoon weer eens creatief bezig was geweest.
En toen keek ik naar de afzender.
Gr. Pa.
Pardon?
D E L F Z I J L
Ik heb het kaartje nog een keer bekeken. En daarna voor de zekerheid nóg een keer, want kennelijk is mijn vader inmiddels niet alleen verantwoordelijk voor regenbuien, wegomleidingen, luchtwachttorens en vage ingevingen…
Hij heeft nu blijkbaar ook een postagentschap gevonden in het hiernamaals.
Iemand neemt me bij de neus.
Dat móét haast wel.
Maar dat handschrift dan?
En waarom klopt alles?
Ik begon onwillekeurig naar boven te kijken.
Japie Potgieter, wat heb je nou weer uitgespookt?
Geen antwoord natuurlijk.
Alleen dat kaartje.
Met dat hartje.
En ineens kreeg die hele tocht van de afgelopen dagen er weer een hoofdstuk bij. Ik probeer de sporen van mijn vader te volgen, maar ondertussen lijkt die ouwe steeds meer moeite te doen om ook wat sporen míjn kant op te sturen.
Regen lukt.
Omleidingen lukken.
Boodschappen in mijn hoofd lukken.
En nu dus zelfs de post.
Ik weet niet welk tarief PostNL hanteert voor Hemel–Groningen, maar snel is het blijkbaar wel.
En als dit werkelijk een kaartje van boven is…
dan is die vlieger van André Hazes er helemaal niks bij.
Gr. terug, pa. ❤️
Maigret in Delfzijl
Een kaartje versturen vanaf gene zijde lijkt me op zichzelf al een hele toer. Geen idee hoeveel postzegels daarop moeten en bij welk loket je moet zijn.
Maar goed, pa heeft het blijkbaar voor elkaar gekregen.
De volgende vraag is alleen: waarom komt dat kaartje uit Delfzijl?
Moet dit soms weer een aanwijzing zijn?
Hoe dan!?
Ik weet dat mijn vader begin jaren zestig betrokken was bij de bouw van de nieuwe kademuren in de haven van Delfzijl. En betrokken betekende bij hem natuurlijk niet simpelweg: “Daar heb ik ooit gewerkt.”
Nee.
Er is een fotoboek.
Met foto's.
Aantekeningen.
En de ene buitengewoon meeslepende vertelling over een heipaal, stuk betonijzer of andere bouwkundige sensatie na de andere.
Inderdaad. Superboring.
Maar pa heeft er destijds veel tijd en aandacht in gestoken. Dus kan ik moeilijk doen alsof die complete kademuur mij nu ineens geen betonijzer interesseert.
Er moet iets mee.
Alleen: wat?
Dat wordt dus uitvogelen.
Of, aangezien we naar Delfzijl gaan, misschien beter: uitmeeuwen.
Ik zie mezelf al door de haven struinen met dat oude fotoboek onder de arm. Foto's vergelijken, plekken zoeken en proberen te achterhalen waar mijn vader ruim zestig jaar geleden precies stond toen hij dacht:
“Dít stuk betonijzer moet absoluut voor het nageslacht worden vastgelegd.”
En verdomd…
Dat nageslacht ben ik.
Dus daar gaan we weer.
Een mysterieus kaartje. Een oud fotoboek. Een haven vol beton en ergens daartussen de sporen van mijn vader.
Ik voel me haast een beetje Maigret in Delfzijl.
Alleen had Maigret waarschijnlijk betere aanwijzingen.
En minder meeuwen.