SOUL SEARCHING
[ Met de hulp van ChatGPT heb ik geprobeerd gevoelens die al heel lang met me meelopen onder woorden te brengen. Niet om haar verhaal te vertellen of achteraf te bepalen wat iets voor haar betekende. Dit gaat over mij. Over liefde, herinnering en loslaten.
Misschien klinkt het soms melancholisch. Dat mag. Het werd tijd om het eens van me af te schrijven. ]
Ik heb mezelf vaak afgevraagd of wat ik voor haar voelde nog wel normaal was.
Liefde? Verlangen? Gemis?
Of was ik uiteindelijk vooral gehecht geraakt aan een herinnering?
Ik heb die vragen jarenlang van alle kanten bekeken. Grondig onderzoek, zullen we maar zeggen. Conclusie: geen idee.
Wat ik wél weet, is dat mijn gevoel echt was. Ik hield van haar. Niet omdat ze perfect was en ook niet omdat ik geloof dat wij voor elkaar bestemd waren. Het gevoel was er gewoon. En uiteindelijk bleef vooral iets heel eenvoudigs over:
ik wilde dat het goed met haar ging.
Wat me het meest is bijgebleven, zijn niet de grote gebeurtenissen. Het waren juist kleine dingen.
"Ben je thuisgekomen?"
"Hoe gaat het vandaag echt met je?"
"Ik maak me zorgen om je."
Op zulke momenten voelde ik me gezien.
Niet lichamelijk. Menselijk.
Misschien werd ik daarom niet alleen geraakt door haar, maar ook door wie ik zelf was wanneer zij in mijn leven aanwezig was. Rustiger. Minder alleen. Alsof iemand de chaos in mijn hoofd even niet zo ingewikkeld vond.
En dus schreef ik. Lange mails. Brieven. Gedachten die een normaal mens waarschijnlijk in zes regels had kunnen samenvatten.
Wanneer ik ze tegenwoordig teruglees, denk ik soms:
Dropveter, Rob. Een ansichtkaart had ook gekund.
Maar de woorden waren echt.
Tegelijkertijd begrijp ik nu iets wat ik toen onvoldoende zag. Wat voor de schrijver voelt als een oprechte poging om zijn gevoelens uit te leggen, kan voor degene die het ontvangt heel anders overkomen. Goede bedoelingen worden niet automatisch met de woorden meegestuurd.
Dat besef kwam later.
Er kwam voor mijn gevoel nooit één duidelijk moment waarop alles voorbij was. Het leven ging gewoon verder, terwijl er bij mij iets onafgemaakt bleef voelen.
Bij mij.
Dat onderscheid vind ik tegenwoordig belangrijk.
Wat gesprekken of gebeurtenissen voor haar betekenden, kan ik niet invullen. Ik kan alleen vertellen welke betekenis ik er zelf aan gaf. En misschien gaf ik sommige dingen achteraf meer betekenis dan ze oorspronkelijk hadden.
Herinneringen doen dat. Ze bewaren geen compleet verleden. Ze bewaren flarden: een zin, een gesprek, een liedje, een bepaald moment. De rest vullen we soms zelf in.
Misschien hield ik daarom op den duur niet alleen van de persoon die ik gekend had, maar ook van de plaats die zij in mijn herinneringen had gekregen.
Dat maakt mijn gevoel niet onecht. Het helpt me alleen het beter te begrijpen.
Misschien is dat uiteindelijk mijn belangrijkste inzicht.
Iets kan echt zijn en toch niet goed voor je blijven. Je kunt oprecht van iemand houden en tegelijkertijd ontdekken dat een gevoel te veel ruimte in je eigen leven heeft gekregen.
Lange tijd voelde loslaten voor mij bijna alsof ik daarmee toegaf dat het allemaal niets had betekend. Alsof liefde pas echt was wanneer je haar de rest van je leven als handbagage bleef meeslepen.
Onzin natuurlijk. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan de Rob van toen.
Hij had waarschijnlijk een brief teruggeschreven.
Een lange.
Als ik terugkijk, zie ik iemand die diep geraakt werd door een ander mens. Misschien was zij niet de liefde van mijn leven in de klassieke betekenis. Maar de ervaring werd wel een maatstaf voor hoe diep ik blijkbaar iets kan voelen.
Dat mag ik erkennen zonder erin te blijven wonen.
Ik hoef haar niet te vergeten. Ik hoef mijn oude woorden niet uit te wissen. En ik hoef niet te doen alsof het niets heeft betekend.
Maar ik hoef het ook niet iedere keer opnieuw open te maken om te bewijzen dat het echt was.
Misschien is een litteken daarvoor een betere vergelijking dan een open wond. Het blijft zichtbaar. Je weet hoe het er gekomen is. Maar het doet niet iedere dag meer pijn.
En daarmee is mijn oorspronkelijke vraag eigenlijk veranderd.
Niet meer:
Was het echt?
Voor mij was het echt.
De belangrijkere vraag is:
Mag iets echt zijn geweest en toch voorbij zijn?
Ja.
Gelukkig wel.
Had iemand me dat alleen een jaar of twintig eerder verteld. Het had een hoop e-mails gescheeld.