PUBERTEIT

Na de lagere school, waar alles nog relatief eenvoudig en vertrouwd was, begon een nieuw hoofdstuk: de grote school.

De echte studie brak aan, met nieuwe vakken zoals Engels en Frans. Samen met enkele vrienden uit de wijk koos ik voor de mavo, terwijl anderen naar verschillende scholen en opleidingen vertrokken. Het vertrouwde groepje viel langzaam uiteen. Niet op een dramatische manier; iedereen ging gewoon zijn eigen kant op.

De kindertijd was voorbij en ongemerkt begon er iets nieuws.

Hoewel ik me lang niet alles meer precies herinner, weet ik nog goed dat ik muziek een leuk vak vond. Geen verplicht gedoe met een piano of blokfluit, maar luisteren naar muziek en ontdekken wat erachter zat. Daar werd mijn belangstelling voor muziek verder aangewakkerd.

Meneer Van Wijk kon er enthousiast over vertellen en liet ons kennismaken met muziek die ik anders waarschijnlijk nooit zelf had opgezocht.

Zo kwam Le Carnaval des animaux van Camille Saint-Saëns voorbij. We analyseerden het stuk en probeerden de verschillende dieren in de muziek te herkennen. Ook Flight of the Bumblebee van Nikolaj Rimski-Korsakov, Chopin en Glenn Millers St. Louis Blues March kwamen langs.

Daarnaast maakten we kennis met de traditie van de spirituals, onder andere via The Golden Gate Quartet met Joshua Fit the Battle of Jericho en Swing Low, Sweet Chariot. En natuurlijk ontbraken The Beatles niet, met Yesterday.

Een behoorlijk bont gezelschap dus.

Van Saint-Saëns tot Glenn Miller en van spirituals tot The Beatles. Achteraf gezien misschien helemaal niet zo vreemd dat muziek altijd een belangrijke rol voor me is blijven spelen.

Tijdens mijn tijd op de mavo had ik wat meer tijd nodig om uit te vinden welke kant ik op wilde. Een concreet plan voor de toekomst had ik niet. Eerst maar eens kijken hoe ver we kwamen.

De meao leek me misschien wel wat.

Ik behaalde mijn mavodiploma en stond vervolgens klaar voor de inschrijfdag bij Verrijn Stuart. Daar bleek echter dat Nederlands op C-niveau onvoldoende was om te worden toegelaten.

Dat plan kon dus voorlopig de kast in.

Samen met mijn vader ging ik vervolgens op gesprek bij de Klaas de Vries (leao) om te kijken of daar nog een mogelijkheid lag. Het idee was om daar een jaar te volgen en vervolgens alsnog de overstap naar de meao te maken.

Het werd een plezierig jaar, niet in de laatste plaats omdat mijn resultaten goed waren. Ook de gymlessen herinner ik me als gezellig. Jongens en meisjes hadden samen les, wat voor mij weer eens iets anders was dan ik gewend was.

Daarna begon ik alsnog aan de meao.

Kort samengevat: het werd niet helemaal wat ik ervan had gehoopt.

Bedrijfseconomie en ik bleken geen bijzonder gelukkige combinatie en ook Export lukte uiteindelijk nét niet. De taalvakken en logistiek lagen me daarentegen veel beter. Van wat ik daar leerde heb ik later nog regelmatig profijt gehad.

OUDE FOTO'S, NIEUWE HERINNERINGEN

Veel later begon ik oude schoolfoto's te verzamelen en te delen. Daar kwamen verrassend veel reacties op.

Niet alleen van voormalige klasgenoten, maar ook van mensen van andere scholen en uit andere schooljaren. De een herinnerde zich een naam die ik vergeten was, een ander herkende iemand op een foto. Langzaam kregen onbekend geworden gezichten weer een naam.

Soms ging het over een klassenfoto, soms over een leraar en soms over iets totaal anders: een oude hobby of een gebeurtenis die uit mijn eigen geheugen was verdwenen.

Het bleef me verbazen hoe verschillend mensen dezelfde periode onthouden.

De foto's vormden daarbij vooral een aanknopingspunt. Een eenvoudige klassenfoto kon al een heel gesprek opleveren. Wie zat waar? Wie ontbrak? En wie wist na al die jaren nog hoe iedereen heette?

Niemand bleek precies hetzelfde te hebben bewaard. De een onthield namen, de ander verhalen en weer een ander had nog foto's liggen.

Zo ontstond langzaam een completer beeld van die schooljaren. Niet als één groot en sluitend verhaal, maar als een verzameling kleine herinneringen die weer op hun plaats vielen.

Soms dankzij een foto.

Soms dankzij een naam.

En soms dankzij een paar regels van iemand die ik jarenlang niet had gesproken.