PUBERTEIT

Na de lagere school, waar alles nog relatief eenvoudig was, begon een nieuw hoofdstuk: de grote school. De echte studie brak aan, met nieuwe vakken zoals Engels en Frans. Samen met enkele van mijn dorpsvrienden koos ik voor de mavo, maar veel van onze vrienden verdwenen naar andere scholen of opleidingen. De kindertijd was voorbij, en de sfeer zou nooit meer hetzelfde zijn.

Hoewel ik me niet alles precies kan herinneren, weet ik nog goed dat ik het vak muziek leuk vond. We leerden over de theorie achter muziek, zonder dat we een piano of blokfluit hoefden aan te raken. Mijn interesse en liefde voor muziek werden daar verder aangewakkerd. Meester van Wijk was een enthousiaste verteller, en wat hij ons liet horen raakte ons. De muziek van Charles Camille Saint-Saëns (Carnaval des Animaux) is inmiddels geen onbekende meer voor mij. We analyseerden het stuk en benoemden alle dieren die er in voorkwamen. Nikolai Rimsky-Korsakov met zijn Flight of the Bumblebee, Chopin, en Glenn Miller's St. Louis Blues March, typisch Amerikaans. En natuurlijk de muziek rond de Negro Spirituals, zoals The Golden Gate Quartet met Joshua Fit The Battle Of Jericho en Swing Low Sweet Chariot, naast Yesterday van The Beatles.

Tijdens mijn tijd op de mavo heb ik "extra tijd genomen om te ontdekken wie ik was", ik was nog niet klaar voor de volgende stap. Ik had geen concreet plan of doel voor ogen; ik dacht gewoon: laten we zien hoe ver we komen. Ik overwoog of de meao misschien iets voor mij zou zijn. Ik haalde mijn diploma en was klaar voor de inschrijfdag bij Verrijn Stuart. Maar daar kreeg ik te horen dat Nederlands op C-niveau onvoldoende was om aangenomen te worden.

Dus, samen met mijn vader, op gesprek bij de Klaas de Vries (leao), of daar nog een mogelijkheid was. Zodat ik het jaar erop alsnog de overstap naar de meao kon maken. Het was een plezierig jaar, vooral dankzij mijn resultaten. De gymlessen waren ook leuk, de jongens en meiden hadden samen les. Alles kwam samen, zoals het zou moeten zijn, haha...

Vervolgens begon ik aan de meao. Kort samengevat: het was niet wat ik ervan had gehoopt. Bedrijfseconomie bleek geen goede match en ook Export lukte uiteindelijk net niet. Maar de taalvakken en logistiek gingen me wel goed af; daar heb ik nog steeds profijt van.

Na het uploaden van wat foto's volgden de eerste reacties.

Niet alleen van mensen uit dezelfde klas, maar ook van andere scholen en andere jaren. De ene herinnerde zich een naam die ik vergeten was, de andere wist nog precies wie er op een foto stond. Langzaam kregen onbekende gezichten weer een naam.

Soms ging het over een klassenfoto. Soms over een leraar. Soms over iets heel anders. Een oude hobby. Een gebeurtenis die ik zelf allang vergeten was. Het bleef me verbazen hoe verschillend mensen dezelfde periode onthouden.

De foto's speelden daarbij een belangrijke rol. Niet omdat ze bijzonder waren, maar omdat ze houvast gaven. Op een foto viel weinig te discussiëren. Iemand stond erop of niet. Toch leverde zelfs een eenvoudige klassenfoto vaak nieuwe gesprekken op. Wie zat waar? Wie ontbrak? Wie wist nog hoe iedereen heette?

Wat me vooral opviel, was dat niemand hetzelfde had bewaard. De een had namen onthouden, de ander verhalen. Weer iemand had foto's. Zelf bleek ik meer te hebben bewaard dan ik dacht.

Zo ontstond langzaam een completer beeld van die jaren. Niet als één groot verhaal, maar als een verzameling kleine herinneringen die weer op hun plaats vielen. Soms door een foto. Soms door een naam. En soms door een paar regels in een e-mail van iemand die ik jarenlang niet had gesproken.