Gezondheid, je kunt er zelf veel aan doen om gezond te leven maar sommige dingen zijn niet te voorkomen. Zo werd me na vermoeidheid en veel (vooral water) drinken verteld dat ik diabetes heb. Eerst denk je, wat heb ik verkeerd gedaan? Maar zo simpel was het niet, er moest getest worden welk type ik heb, type 2 (waar je zelf veel aan kunt doen) of type 1 (waar gewoon delen van het lichaam het laten afweten. Ik zal je de details besparen. Bij mij kwamen ze uit bij type 1. Dat betekent, een aantal keren per dag insuline spuiten, om de suikerwaarden in het lichaam op peil te houden.

Ik had het mis toen ik dacht dat daarna alles onder controle. Elke verwonding, vooral aan tenen en voeten kan een gevaar vormen. Zo ook bij mij, een gaatje dat klein begon groeide uit naar iets groters. Met antibiotica werd de infectie bestreden. Maar al gauw bleek dat de bacterie niet van plan was te vertrekken, het werd van kwaad tot erger. Sterkere medicijnen om de infectie te bestrijden waren er niet meer. We hebben alles geprobeerd. Maar beter zou het niet worden, de infectie zou blijven en zich uitbreiden.

Wat is de oplossing? Amputatie van mijn grote linkerteen. Mijn reactie? "Als dit de beste manier is om het probleem op te lossen, dan ben ik er helemaal voor." Vanaf het allereerste moment had ik daar geen moeite mee. Ik zag er niet tegenop. Ik heb voortdurend de insteek gehad, hoe kan ik door, wat is de oplossing? Wat er ook moest gebeuren, ik vond het voor mezelf te overzien; voor een ander (m'n moeder) vond ik het vreemd genoeg vervelender. Ik kon het gelijk een plekje geven. Heb er geen traan om gelaten.

Alleen daar bleef het niet bij, als deze teen er af moet, moeten ze er alle vijf af. Weer had ik zoiets van als dat het probleem kan oplossen, dan is dat wat we gaan doen. Aldus geschiet. Operatie geslaagd en op voor herstel. Daarna de check in de MRI-scanner  of alles weer schoon was. Niet dus. Opnieuw moesten we in oplossingen denken. Het recept luidde, amputatie tot onder knie.

"Oh oke", ik was best wel verbaasd hoe ik er zelf mee om wist te gaan. Ik deed er niet moeilijk over. Opnieuw wist ik het snel een plek te geven. Ik keek er positief naar. Oplossen en weer doorrrr... Er zijn legio dieren die het ook overkomt. Die likken hun wonden, passen zich aan, aan de nieuwe werkelijkheid en leven er op los. Dat kan ik ook vond ik. Voor anderen in mijn omgeving vond ik het moeilijker te accepteren.

Hoe dan ook, het kostte me veel tijd, ik ben een poos van de werkvloer geweest. Voor mij voelde het als veel te lang, de revalidatie. Ik heb het allemaal positief opgepakt. Ik kon diep van het binnenste in mezelf naar buiten halen. Die innerlijke kracht was de hoofdzaak van wat ik nodig had om door te zetten, elke dag weer, elke tegenslag, want die waren er tussendoor ook nog (...) kon ik zo overwinnen.

Het was ook mijn keuze om zo veel mogelijk contact met alles en iedereen om me heen en op de werkvloer te hebben; dan kom je er achter op welke collega's je kunt bouwen en wie zelfs de moeite neemt om je te bezoeken en die hand op je schouder legt. De aandacht, de hartverwarmende kaarten, het deed me (nog meer) goed. Het voelde alsof ik er niet alleen voorstond. Ik doe het voor jou en jou en jou. Zo voelde dat.

Niet klagen maar dragen

[ Misschien heb ik deze veerkracht wel van mijn grootmoeder meegekregen. Ze zei vaak "niet klagen maar dragen" en sloot die woorden dan af met "en bidden om kracht", maar dat vind ik moeilijk serieus te nemen. Ik denk dat zij zelf ook wel de humor van dat laatste inzag. ]

Op de revalidatie-afdeling was ik een beetje de Max Verstappen van de gang. Stoere zonnebril en petje op, koptelefoon op m'n knakker en lekker racen over de gang op weg naar buiten, lekker in het zonnige zomerzonnetje, na weer een dag bij de therapie, aan de gang met gewichten, handfietsen en elk keer een stukje meer, tot het uiterste. Om sterker en sterker te worden. En toen er met opblaasprothese weer gelopen kon worden, wat een overwinning en een fantastisch gevoel. Het ging steeds beter. En dan eindelijk weer met eigen nieuwe prothese aan de slag. Net voor mijn verjaardag had ik het wel gehad. Het was tijd om naar huis terug te keren. Daarna duurde het nog een paar maanden voor ik weer aan het werk konden.

Eerst erna een nieuw aangepast rijbewijs gekregen, opnieuw afrijden in een automaat. Toen moest ik nog een automaat, halen. Al met al is dat zo snel als het ging gelukt. En daarna zonder zeuren weer m'n werkzaamheden op pakken. Veel is bij het oude gebleven. Veel dingen kan en wil ik nog steeds zelf, maar zo af en toe vraag ik om hulp. Samen komen we er dan wel. Ik hoop nog steeds dat ik een voorbeeld mag zijn op de afdeling. Als je wilt en doorzet, kun je echt alles. Al moet "een ander" je wel de kans geven om je ding te doen. Hoewel ik me niet meer zo makkelijk laat vertellen dat iets niet kan. Ik ga het in elk geval proberen!