PA GAIT OP RAAIS | herinneringstocht voor mijn vader

Kijk, dan kom je ’s ochtends vroeg — voor sommigen is het eigenlijk nog maar nét na middernacht — en dan word je zomaar verwelkomd door deze prachtige verschijning.

Gauw de telefoon erbij en naar het raam. Want ik weet inmiddels maar al te goed: bij dit soort momenten moet je niet te lang wachten. Even met je ogen knipperen en het is alweer voorbij. Twee minuten later kan diezelfde hemel er ineens totaal anders uitzien.

Dus toch maar een paar fotootjes gemaakt, van grote hoogte. Ik was waarschijnlijk niet de enige die op dat moment even naar buiten stond te kijken.

Voor wie het wil zien: laat de wereld af en toe gewoon even de wereld en neem zoiets in je op. Geen gedoe, geen haast, gewoon even kijken en genieten van wat zich voor je neus afspeelt.

Het zijn maar een paar minuten, maar wel van die minuten waardoor ik nét even wat vrolijker aan de dag begin.

En zoals we hier dan zeggen:

’t Kon minder.