LEEUWENBURGSCHOOL

In maart 2004 meldde ik me aan op Schoolbank.

Het leek me wel aardig om eens te kijken of er nog mensen uit mijn schooltijd op stonden.

Dat bleken er meer te zijn dan ik had verwacht.

Binnen een paar dagen had ik contact met oud-klasgenoten van verschillende scholen. Mensen die ik soms meer dan vijftien of twintig jaar niet had gezien. Sommigen herkende ik direct. Bij andere namen moest ik eerst diep graven.

Ik zette een paar oude klassenfoto's online.

Dat bleek een goed idee.

Vrijwel meteen begonnen mensen te reageren. Ze herkenden zichzelf, herkenden anderen en stuurden aanvullingen. Langzaam verschenen er namen bij gezichten die jarenlang naamloos waren gebleven.

Soms kreeg ik een lijstje terug met wie er op een foto stond. Soms wist iemand nog precies in welke klas we hadden gezeten. Een ander kende weer namen die ik vergeten was.

Het werd een soort gezamenlijke puzzel.

Iedereen had een paar stukjes.

Niemand had het complete plaatje.

Ondertussen kwamen er steeds meer contacten bij. Niet alleen van de lagere school, maar ook van latere scholen. Zelfs mensen met wie ik vroeger computerspelletjes had uitgewisseld doken weer op.

Wat me opviel was hoe verschillend herinneringen werken. De een wist nog precies wie er naast hem zat in de klas. De ander herinnerde zich vooral een leraar. Zelf bleek ik vooral foto's te hebben bewaard.

Samen bleek dat genoeg.

In een paar weken tijd kreeg een deel van mijn schooltijd weer gezichten en namen. Niet omdat ik bewust naar het verleden zocht, maar omdat één klassenfoto onverwacht een hele reeks gesprekken op gang bracht.