STERFELIJKHEID

Je zou denken dat de dood van mijn vader me aan het denken heeft gezet over mijn eigen sterfelijkheid, maar dat is niet het geval.

Als je jong bent, lijkt het vanzelfsprekend dat je een hoge leeftijd zult bereiken. Over zoveel jaar, wanneer we voet zetten op een verre planeet, zal ik er ongetwijfeld nog zijn. Zal ik dat belangrijke nieuws bewust meemaken? Je kunt dan rekenen wat je wilt: nog zoveel jaren te gaan, dat moet ik makkelijk halen, zo lijkt het althans.

Of kijk eens goed naar je familie. Mijn vader werd 86, zijn vader 87, en een broer en zus van mijn opa waren allebei in de 90+ toen ze overleden, wat indrukwekkend is. Maar je hebt het niet voor het zeggen. Bij de één gaat alles goed tot op hoge leeftijd, terwijl een ander, waar ik mezelf ook bij reken, onderweg naar ouderdom met de nodige uitdagingen te maken krijgt, die altijd onverwacht komen.

In het verleden dacht ik daar niet over na, maar nu zie ik het anders: als het komt, dan komt het. Tot die tijd leef ik mijn leven en doe wat goed voelt, zonder me zorgen te maken over de toekomst.

Wanneer het moment daar is, hoop ik dat de mensen die me liefhebben een mooi en waardig afscheid regelen. Niet zozeer voor mezelf, maar vooral voor henzelf, zodat ze op een prettige manier hun verdriet kunnen verwerken en herinneringen kunnen delen.

Ik wil hen alvast wat suggesties meegeven. Bij het afscheid van mijn vader heb ik de muzieklijst zorgvuldig samengesteld en zelfs een videoclip toegevoegd, mensen die erbij waren vonden het een mooi gebaar.

Vier muziekstukken en beelden met nog een extra lied. Zelf dacht ik dat drie nummers voldoende waren, maar als het er uiteindelijk vier of vijf kunnen zijn, draag ik graag evenzovele suggesties aan. 

Ik begin met twee nummers die er in elk geval bij moeten staan. De overige laat ik nu nog even ongenoemd, die willen van tijd tot tijd nog weleens variëren.

Of er daarna koffie, thee, cake en koek volgen, maakt me niet uit; dat is niet meer aan mij.

Maar met het afscheid is het niet afgelopen. Dan ben ik er niet meer, en ik hoop dat er dan nog iets is waar ik op een goede manier iets mee kan doen, iets dat hen herinnert aan onze tijd samen.

Ik hoop dat ik een positieve herinnering kan zijn voor degenen die ik dan ooit achterlaat. Deze gedachte geeft me een extra motivatie om mijn tijd hier op aarde zo zinvol mogelijk te besteden, met liefde en oprechtheid in alles wat ik doe, zodat ik een waardevolle bijdrage kan leveren aan hun leven.