De emoties van het jaar 2026

Het jaar 2026, een jaar waarin ik iets merkwaardigs over verdriet leerde.

Al vroeg in het jaar nam ik afscheid van iemand uit mijn dagelijkse omgeving. Geen definitief afscheid. Die persoon ging alleen elders verder en gelukkig bleef het contact bestaan.

Toch raakte juist dat afscheid mij onverwacht hard. Er waren meer tranen dan ik zelf had zien aankomen.

Weken later overleed mijn vader.

Je zou misschien verwachten dat juist dát verlies alle eerdere emoties zou overschaduwen. Maar zo voelde het niet. Natuurlijk was er verdriet. Tegelijkertijd was er ook berusting. Hij had een mooie leeftijd bereikt en ergens hoorde dit afscheid bij de natuurlijke loop van het leven.

Daardoor voelde zijn overlijden, hoe vreemd dat misschien klinkt, in sommige opzichten lichter dan dat eerdere afscheid.

Dat heeft me aan het denken gezet.

Blijkbaar kun je verdriet niet afmeten aan de ernst van een gebeurtenis. En tranen zijn geen meetlat voor hoeveel iemand voor je betekent.

Bij het ene afscheid weet je dat het ooit zal komen. Misschien heb je er, zonder het te beseffen, al lange tijd een beetje naartoe geleefd.

Een ander afscheid kan veel kleiner lijken en je toch volledig overvallen.

Misschien omdat er ineens iets uit het dagelijks leven verdwijnt wat je vanzelfsprekend was gaan vinden. Even iemand zien. Een gesprek tussendoor. Een grap. De wetenschap dat die persoon gewoon ergens in de buurt is.

Niemand was werkelijk verdwenen en toch was er iets voorbij.

Juist dat vond ik moeilijk.

Achteraf begrijp ik beter waarom die twee momenten zo verschillend voelden. Het overlijden van mijn vader ging over afscheid nemen van een voltooid leven. Het andere afscheid ging over het plotseling verliezen van iets wat voor mijn gevoel nog helemaal niet klaar was om te veranderen.

Dat zijn twee verschillende soorten verdriet.

Het ene kan groot zijn en toch rustig voelen. Het andere lijkt misschien klein, maar kan precies iets raken waarvan je niet wist hoe belangrijk het voor je was.

Gelukkig ontdekte ik daarna ook dat een verandering niet altijd een einde hoeft te zijn. Het dagelijkse contact verdween, maar de band niet.

Sommige mensen verdwijnen uit je dagelijkse omgeving zonder uit je leven te verdwijnen.

En misschien was dat uiteindelijk wel de belangrijkste les van dit jaar: niet ieder afscheid betekent hetzelfde, en verdriet houdt zich zelden aan de volgorde die je zelf logisch zou vinden.